کتاب من

گزیده‌های برگزیده از کتاب

اگرچه اصلاً اجباری نیست، اما گزیده‌های منتخب در دنیای نشر پیش از انتشار کتاب، درست مانند پیش‌پرده (تریلر) برای سینما، تلویزیون و فضای گسترده صوتی و تصویری عمل می‌کنند. نویسنده و ناشر، تیه‌تی روش داسومپسیون (TIÉTI Roch d’Assomption)، خوشحال است که در زیر، به‌عنوان پیش‌نمایش انحصاری در این پلتفرم چندزبانه Saigloin-Africa، گزیده‌های برگزیده‌ای از اثر دوزبانه خود «(Let’s Astound the World!) بیا جهان را شگفت‌زده کنیم!» («(Étonnons le Monde !) بیا جهان را شگفت‌زده کنیم!») را با شما به اشتراک می‌گذارد.

صفحه چهارم 
پیشکش / تقدیم‌نامه

به خداوند، که مرا آفرید و در برابر عظمت او با خضوع و خشوع می‌ایستم.

به مادرم و پدرم.

به همه عزیزانم، و نیز به همه کسانی که دعاها، برکت‌ها، افکار مثبت و حمایت‌های چندجانبه‌شان هرگز از من دریغ نشده است.

به تو، ای خواهر آفریقایی‌ام، و به تو، ای برادر آفریقایی‌ام، که به ناامیدی «نه» می‌گویید: خونسردی خود را حفظ کنید و به پیشروی ادامه دهید.

به همه ملت‌هایی که در سراسر آفریقا برای استقلال، حاکمیت و نه گفتن به سلطه، تسلیم و استثمار مبارزه می‌کنند.

به تمام شهروندان جهان که نیکی واقعی و بی‌شائبه‌ای نسبت به آفریقا و مردمان آن ابراز می‌دارند.

صفحه پنجم 
دباچه / کلام آغازین

هنگامی که در جامعه انسانی خود، به تعیین اقداماتی که هر یک از ما باید برای خیر عمومی انجام دهیم کمک کرده‌ایم، اگر نتوانیم سهم خود را طبق انتظار و توافق انجام دهیم، چه کسی مقصر است؟

آنچه خودِ ما، دختران و پسران آفریقا، برای قاره‌ی خود انجام نمی‌دهیم یا نمی‌خواهیم انجام دهیم، هیچ‌کس دیگری از جای دیگری نخواهد آمد تا به جای ما انجام دهد.

صفحات ۱ تا ۴
مقدمه

در سال ۲۰۰۸، در حالی که همچنان در تهران (پایتخت ایران) مشغول به خدمت بودم، از مرخصی قانونی دو ماهه‌ی خود در ساحل عاج استفاده کردم تا سفری اکتشافی به دبی، فیلیپین، تایلند و ایران داشته باشم.

این سفر یک ماهه با حمایت دکتر سیمون اهیوه گباگو، بانوی اول ساحل عاج، انجام شد که هزینه‌ی آن را با موافقت ریاست جمهوری تأمین کرد. هدف این بود که مشاهده کنیم این کشورها چگونه از نخل‌های نارگیل، آناناس، درختان موز و کاساوا—میوه‌ها، برگ‌ها، تنه‌ها و ریشه‌های آن‌ها—استفاده می‌کنند، با توجه به این که دقیقاً همین گیاهان در کشور خودمان نیز می‌رویند.

به مدت یازده سال—نه یازده ساعت، نه یازده روز، نه یازده هفته یا نه یازده ماه، بلکه یازده سال تمام، از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۲—در امارات متحده عربی زندگی کردم: ابتدا در عجمان، سپس در دبی، آن شهر رؤیاها، کلان‌شهر و قطب اقتصادی فرصت‌های بی‌پایان.

بدون داشتن هیچ‌گونه پست رسمی، به تنهایی، دور از عزیزانم و دور از تمام محدودیت‌های اجتماعی ذاتیِ زندگی در کشور خود، وقت داشتم. وقت زیادی داشتم تا به کاوش در جهان‌هزاره‌ای که توسط سه مربی سیاسی‌ام که قبلاً ذکر شد به رویم گشوده شده بود، ادامه دهم. از این زمان استفاده کردم تا رویدادهای جهانی را دنبال کنم، پژوهش انجام دهم و خود را در مبانی اینترنت مانند HTML، CSS، JAVASCRIPT و PHP—زبان‌های مختلفی که معمولاً در توسعه وب استفاده می‌شوند—آموزش دهم.

کسب دانش پایه‌ای و محکم از این ابزارها برای انجام مؤثر فعالیت‌هایم به عنوان مشاور بین‌المللی در کسب‌وکار و استراتژی‌های نوآورانه، حوزه‌ای که تصمیم گرفته بودم به طور کامل خود را وقف آن کنم، ضروری بود. اینترنت در حال تبدیل شدن به ابزاری گران‌بها برای مطرح کردن و بازتاباندنِ دوردستِ چالش‌های پیش روی آفریقا در زمینه توسعه خود و توسعه دختران و پسرانش بود—کسانی که یا عمداً نامرئیس و نادیده گرفته می‌شوند و یا بسیار غالباً در برابر افکار عمومی جهانی به‌گونه‌ای نادرست معرفی می‌شوند.

نخستین دوره‌های عملی مقدماتی اینترنت من—که شامل سفرهای آموزشی تأمین‌شده به بورکینافاسو و نامیبیا برای کارگاه‌ها بود—توسط سفارت ایالات متحده آمریکا در ساحل عاج به من پیشنهاد شد.

از همان گام‌های اولیه در واقعیت‌های فضای مجازی، به تدریج قدرت و تنوع کاربردهای ممکن را کشف کردم. این امر باعث شد متوجه شوم که ما، زنان آفریقایی و مردان آفریقایی، برای ترویج اهداف توسعه پایدار (SDGs یا «دستور کار ۲۰۳۰») کار کافی انجام نمی‌دهیم.

با این حال، این اهداف توسط رهبران جهان در سراسر جهان تحت نظارت سازمان ملل متحد مورد توافق قرار گرفته بود و دولت‌های ما در آفریقا متعهد شده بودند که کاربرد عملی آن‌ها را در برنامه‌های توسعه ملی‌مان ترجمه کنند.

با وجود اینکه اینترنت دقیقاً همان ابزاری است که این امر را ممکن می‌سازد، جوامع آفریقایی در زمینه بسیج منابع مالی برای حل کثیری از مشکلات که در آن‌ها یا دولت‌های ما نمی‌توانستند دخالت کنند یا مقامات عمومی کار کافی انجام نمی‌دادند، کار بسیار کمی انجام می‌دادند.

برای من غیرقابل تحمل بود که تماشا کنم ما از آنچه در کشورهای خارج از آفریقا، فرصت‌های عظیمی برای بسیج بودجه‌های مردمی را تشکیل می‌دهد، محروم بمانیم.

علاوه بر این، به‌طور کلی در آفریقا، رسانه‌های سنتی صوتی و تصویری، مطبوعات چاپی و آنلاین بحث درباره اهداف توسعه پایدار را متوقف کرده بودند، حتی در حالی که این موضوع همچنان یک ویژگی روزانه در شبکه‌های تلویزیونی ژاپنی (NHK) و آلمانی (DW) بود که پخش‌های فرانسوی و انگلیسی آن‌ها را تا سال ۲۰۲۲ با پشتکار تماشا می‌کردم.

بنابراین تصمیم گرفتم از دسترسی به طیف وسیعی از منابع که توسط اینترنت فراهم شده است برای نوشتن این کتاب بهره‌برداری کنم.

صفحات ۶ تا ۷
عزت شما، امید ما

در اینجا نامه‌ای طولانی—بسیار طولانی—آغاز می‌شود که خطاب به زنان و مردان آفریقایی، به‌طور فردی و جمعی است. خطاب به آن دسته از آفریقایی‌هایی که به‌حق عشق بی‌پایانی به قاره‌ی خود دارند، به آفریقایی بودن خود افتخار می‌کنند و آن را در هر جا که هستند—در آفریقا یا هر جای دیگر جهان—ابراز می‌دارند، اما در اعماق جان خود رنج می‌کشند از اینکه می‌بینند قاره‌ی ما در جرگه‌ی ملت‌ها به آرامی در اعماق میان‌مایگی فرو می‌رود، و مصمم و سرسختانه عزم جزم کرده‌اند تا به نجات آن کمک کنند. خطاب به همه این زنان و مردان شایسته آفریقایی—هم کسانی که جزو توده‌ها به شمار می‌روند و این‌قدر حیاتی هستند، و هم نخبگان، یعنی همه نخبگان واقعی در آفریقا.

درست خواندید: «نخبه». برای جلوگیری از هرگونه سوءتفاهم در مورد واژه «نخبه» در این پیام خطاب به شما، باید آن را در اینجا صرفاً از طریق دو تعریف ساده‌ی زیر که در فرهنگ لغت Le Robert هنگام جستجوی این اصطلاح در اینترنت از طریق گوگل یافت می‌شود، درک کرد:

• نخبه (elite)، اسم

  گروهی از برجسته‌ترین افراد (در درون یک گروه یا جامعه).

  نخبگان: افرادی که به واسطه شایستگی‌شان، مقام نخست را به خود اختصاص می‌دهند.

به استثنای «نخبگان دروغین»، که خود را چنین نامیده‌اند در حالی که حامل ارزش‌های منفی و مضری هستند که جامعه را به هیچ وجه به جلو نمی‌برند.

نخبه—نخبغانی که در اینجا از آن‌ها صحبت می‌شود—در همه سطوح، در حوزه‌های گوناگون یافت می‌شوند و به روش‌های مختلفی قابل قدردانی هستند.

شما، ای نخبه؛ شما، ای این نخبگان—شما در درون خانواده‌ها، در سطوح محلی، منطقه‌ای، ملی، مدنی، نظامی، روستایی، شهری، کشاورزی، روشنفکری، اخلاقی، سیاسی، مذهبی، ورزشی، فرهنگی، کارگری،

  مردانه، زنانه، جوانان و بزرگسالان، در مدیریت‌های عمومی یا خصوصی، در میان کارگران و بیکاران، در شبکه‌های اجتماعی و در سراسر اینترنت یافت می‌شوید…

نامه من خطاب به تک‌تک شماست، ای نخبه و نخبگان، و همچنین به هر کسی که با شما همزادپنداری می‌کند، به شما گوش فرا می‌دهد و از شما پیروی می‌کند؛ به آن زنان و مردانی که رویای ناگفته‌ی آینده‌ای بهتر برای آفریقا را در درون خود حمل می‌کنند؛ به آن زنان و مردانی که آماده‌اند در هر اقدامی که آفریقا را اعتلا می‌بخشد مشارکت کنند؛ به آن زنان و مردان آفریقایی که برایشان—چون هیچ فداکاری برای آفریقا بیش از حد بزرگ نیست—شب و روز آماده‌اند تا هر کاری که لازم است انجام دهند تا قاره‌ی ما به جلو حرکت کند.

بنابراین، نامه من به همان اندازه برای تک‌تک شما در نظر گرفته شده است: دختران دلاور و پسران دلاور، فرزندان شایسته آفریقا، چهره‌های گمنامِ نام‌آور یا شخصیت‌های شناخته‌شده—همگی شما که در آفریقا یا فراتر از مرزهای آن زندگی می‌کنید و «عشق به آفریقا» را در دل و جان خود گره زده‌اید؛ شمایی که عمیقاً اندوهگین هستید اما به هیچ وجه تسلیم نشده‌اید، به ستوه آمده‌اید اما به هیچ وجه دلسرد نشده‌اید؛ شمایی که از دیدن آنچه قاره‌ی ما با گذر زمان، سال‌ها و دهه‌ها به آن تبدیل می‌شود، خشمگین و منقلب هستید؛ شما، ای زنان و مردان آفریقا، که همچنان به آفریقایی بودن خود بسیار افتخار می‌کنید و این رویای قدرتمند، این میل عمیق را برای کمک به رهانیدن آفریقا از مخمصه‌ای که قاره‌ی ما در آن گرفتار شده است، در درون خود حمل می‌کنید.

صفحه ۱۵
اینترنت: دارایی بزرگ، اما…

اینجا همان جایی است—و به هیچ وجه یک حاشیه‌نویسی گذرا نیست—که باید قانون طلایی آموخته‌شده‌ام در مورد این ابزار فوق‌العاده یعنی اینترنت را مورد تاکید قرار داده و زیر آن خط بکشم: «وقتی چیزی درست است، ممکن است روی اینترنت باشد، اما صرف اینکه چیزی روی اینترنت است به این معنا نیست که درست است.» که این امر دلالت بر آن دارد که صرف اینکه چیزی روی اینترنت نیست، یا به این دلیل که شما هنوز آن را روی اینترنت ندیده‌اید، به این معنا نیست که نادرست است.

در روزگاری که اخبار جعلی، وحشیانه‌ترین شایعات و مبتکرانه‌ترین دستکاری‌های ویدیویی و عکسی بلایی را تشکیل می‌دهند که از طریق اینترنت رشد می‌کند—همان‌طور که در جریان کارزار انتخاباتی ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحده و کارزار انتخاباتی ریاست‌جمهوری ۲۰۱۷ فرانسه مشاهده شد، دو رقابت انتخاباتی که با خشونت کلامی، وقاحت و چرخندهایی که تأثیری پایدار بر جای گذاشتند مشخص شدند و نکات برجسته تلویزیونی عمده‌ی آن‌ها را از نزدیک دنبال کردم—بسیار حیاتی است که زنان و مردان آفریقایی کاملاً از این خطر آگاه باشند.

ما باید کاملاً هوشیار بمانیم که هرگز بهانه‌ای برای عدم راستی‌آزمایی اطلاعاتی که دریافت و منتشر می‌کنیم نخواهیم داشت، صرفاً به این دلیل که از طریق اینترنت یا رسانه‌های اجتماعی به دست ما رسیده است.

این امر به‌ویژه زمانی صدق می‌کند که اطلاعات حساس باشد و جایی که ما ممکن است در انتشار «اخبار جعلی» که می‌توانند پیامدهای ویرانگری به همراه داشته باشند—از جمله بر روی زندگی‌ها و سرنوشت‌هایی که می‌توانند به واسطه بدخواهی، کینه‌توزی و مسئولیت‌گریزی مجرمانه پدیدآورندگان آن‌ها به‌طور جبران‌ناپذیری خرد شوند—نقش داشته باشیم.

صفحات ۱۶ تا ۲۱
بسیج، تعهد، اقدام

نامه من آمده است تا آنچه را که کشف کرده‌ام با شما به اشتراک بگذارد: یعنی آنچه دیگر ملت‌ها—که با شش یا هفت انگشت در هر دست به عنوان ویژگی متمایز از ما متولد نشده‌اند و شاخ هم درنمی‌آورند—هنگام مواجهه با چالش‌های مشابه با چالش‌های ما، توانسته‌اند به دست آورند و هر روز به دست آوردن آن را ادامه می‌دهند. این‌ها درمان‌ها، تکنیک‌ها و روش‌هایی هستند که مطلقاً هیچ‌چیز مانع ما نمی‌شود که آن‌ها را همین‌جا در آفریقا اتخاذ و محقق کنیم.

نامه من آمده است تا دیدگاه و خوش‌بینی خود را نسبت به آفریقا به اشتراک بگذارد؛ آمده است تا ایده‌هایی برای تصمیم‌گیری‌ها، تعهدات قاطع و اقداماتی را به شما پیشنهاد کند که نتایج آن‌ها از پیش تضمین شده است.

زیرا، همان‌طور که چند خط بالاتر ذکر شد، این‌ها یا چیزهایی هستند که دیگر ملت‌ها روزانه انجام داده‌اند یا در حال انجام دادن آن هستند، یا ایده‌های ساده و عینی که نه آرمان‌شهرگرایانه هستند و نه محصول هیچ نابغه فوق‌العاده‌ای.

اجرای این ایده‌ها نیز نیازمند هیچ شهامت فوق‌العاده‌ای نیست. مسئله صرفاً این بود که به آن‌ها فکر کنیم و پیشنهاد کنیم که به همین تکنیک‌ها، درمان‌ها و روش‌هایی که در جاهای دیگر کارساز هستند روی آوریم—و بر خود به عنوان زنان و مردان آفریقایی تکیه کنیم. بدون اینکه منتظر بمانیم تا کسی این یا آن اهرم یا ایده را تأیید کند، و بدون اینکه منتظر بمانیم تا کسی از بیرون به ما بگوید که ما نیز می‌توانیم این کار را انجام دهیم.

نامه من آمده است تا به شما بگوید که اشتباه خواهیم کرد اگر در تلاوت فهرست‌های طولانی از سختی‌ها و شکایات علیه برادرانمان باقی بمانیم—کسانی که، چه به عنوان رهبران خاص کشورهای ما یا پیروان آن‌ها، خود را شریک جرم ساخته‌اند و همچنان به عنوان نوچه برای کسانی عمل می‌کنند که تنها به دنبال سلطه بر آفریقا هستند و تمام تلاش خود را می‌کنند تا دست‌نشاندگان خود را بر سر کار بیاورند.

این مردان، وابستگان واقعی که در وضعیت کسانی که تنها با کمرهای خمیده راحت هستند رشد می‌کنند، چیزی نمی‌گویند، چیزی نمی‌شنوند و حتی جرات نمی‌کنند قد علم کنند، سر بالا بیاورند و ببینند چه چیزی در برابر آن‌ها قرار دارد، چه در دوردست و چه در آسمان. کسانی که از تفکر امتناع می‌ورزند و سپس از عمل کردن سر باز می‌زنند.

طبیعی است که در حالی که قدرت‌های خارجی با خوش‌حالی از طریق کانال‌ها و مکانیزم‌های مختلف آفریقا را غارت می‌کنند، دست‌نشاندگان آن‌ها بخش قابل توجهی از منابع محدودی را که کشورهایشان موفق به تولید آن‌ها می‌شوند، اختلاس می‌کنند. این پول به خارج از کشور جریان می‌یابد تا در حساب‌های مختلف پنهان شود یا صرف کالاهای لوکس بیش از حد گران‌قیمت شود—ساعت‌ها، جواهرات، پوشاک، کفش‌ها، لباس‌ها، کیف‌های دستی، کت‌وشلوارها و خودروهای لوکس—و املاک و مستغلات خریداری شده در خارج از آفریقا فهرست را کامل می‌کند.

صفحات ۲۵ تا ۲۹
و با این حال، مورچگان و موریانه‌ها با ما سخن می‌گویند

عنصر دیگری که باید به ما الهام ببخشد، و پایه‌گذار این باور عمیق است که ما توانایی خیزشی دوباره، گرد هم آمدن و بسیج شدن را داریم—بله، که ما توانایی شگفت‌زده کردن جهان را داریم—از ملت‌های دیگر به دست نمی‌آید. این درس عملی درست زیر پاهای ما قرار دارد؛ ما تجلی آن را در جنگل‌ها و ساواناهای خود می‌بینیم. این درس—اگر صرفاً نظاره‌گر باشیم—از آنچه مورچگان و موریانه‌ها در طبیعت به دست می‌آورند، به ما می‌رسد.

این موجودات ریز چه درس‌هایی به ما می‌آموزند! همبستگی و سخاوت.

این ارزش‌ها در نقطه مقابلِ دقیقِ آنچه بسیاری از ما، زنان و مردان آفریقایی، تمرین می‌کنیم قرار دارند. ما همبستگی و سخاوت را نادیده می‌گیریم و در عوض بر خودخواهیِ اعلام‌نشده‌ای پافشاری می‌کنیم که هنگام مواجهه با پیامدهای زیان‌بار برخورد خود با فرهنگ‌های دیگر، تا این حد ویرانگر ثابت می‌شود.

در واقع، به این دلیل که آن‌ها در تلاش‌های خود متحد و سخاوتمند می‌مانند، مورچگان بارهای عظیمی از غذا و سایر مایحتاج را جابه‌جا می‌کنند که هیچ مورچه تنهایی هرگز نمی‌تواند به تنهایی جابه‌جا کند. به این دلیل که آن‌ها با همبستگی عمل می‌کنند، مورچگان به طعمه‌ای حمله می‌کنند و بر آن غلبه می‌کنند که هرگز باور نمی‌کردید آن‌ها قادر به شکست دادنش باشند.

و با این حال…

دانشمندان و ناظران طبیعت در ستایش آنچه مورچگان انجام می‌دهند و برای تماشا و تأمل ما عرضه می‌کنند، خستگی‌ناپذیرند. بیایید چند مورد از باورهای راسخی را که آن‌ها صرفاً با مشاهده شکل داده‌اند، نقل کنیم:

در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۴، الکسیس شاوِتنوار در مطلبی برای مجله ترویج علم Sciencepost (https://sciencepost.fr/) نوشت: «بدون شک، مورچه‌ها حشرات شگفت‌انگیزی هستند که هرگز از شگفت‌زده کردن ما دست برنمی‌دارند. ما از قبل می‌دانستیم که کلونی‌های مورچه‌ها جوامع واقعی هستند که با سیستم‌های ارتباطی و کاریِ خاص خود فعالیت می‌کنند. آن‌ها همچنین با قدرت بدنی خود می‌درخشند، به‌طوری‌که برخی گونه‌ها قادرند بیش از ۱۰۰۰ برابر وزن خود را بلند کنند. اما وقتی طعمه‌ای برای حمل به سمت لانه بیش از حد سنگین باشد چه اتفاقی می‌افتد؟

در تایلند، یک کلونی مورچه نیروهای خود را با هم متحد کردند و سازماندهی شدند تا یک هزارپای غول‌پیکر را به سمت لانه‌شان بکشند. این حشرات با تشکیل نوعی زنجیر برای کشیدن موجود، نیروهای خود را به اشتراک گذاشتند—برخی هزارپا را حمل می‌کردند، برخی دیگر راه را هدایت می‌کردند—تا به هدف خود برسند. تصاویری حیرت‌انگیز که تمام هوش، قدرت و ظرفیت سازمانی مورچه‌ها را به نمایش می‌گذارد.» (www.youtube.com/watch?v=QxQW5X–J7A)

صفحات ۳۵ تا ۳۸
صندوق‌های قرض‌الحسنه خانگی / طنطین (The tontine)

سیستم طنطین (صندوق‌های پس‌انداز و وام جمعی) از زمان ایجاد رسمی‌اش در کمتر از چهار قرن پیش در دنیای غرب، اشکال و اقتباس‌های گوناگونی به خود گرفته است. منابع مورد بررسی نشان می‌دهند که طنطین به‌نوبت مجاز شناخته شده و سپس ممنوع، تسامح شده و در سطح دولتی یا توسط گروه‌های غیردولتی در اندازه‌های مختلف نهادینه‌شده است. سیستم طنطین سرنوشت‌ها و اقتباس‌های مختلفی را تجربه کرده و در میان تمامی ملت‌ها و قاره‌ها گسترش یافته است.

با این حال، در طول قرن‌ها، کارکردهای اصلی آن—یعنی کاربرد اجتماعی، اقتصادی و مالی آن که در قلب منطقی قرار دارد که آن را ضروری ساخته است—انسان‌ها را بر آن داشته است که در مقیاسی… جهانی به آن اتکا کنند.

این امر به‌ویژه با ظهور فردگرایی در زندگی مدرن و دشواری دسترسی به سیستم‌های بانکی و همچنین مؤسسات خردتأمین مالی رسمی صدق می‌کند—مؤسساتی که هرچند قرار بود پیچیدگی‌های بانک‌های سنتی را تسهیل کنند، اما همیشه خیلی بهتر عمل نمی‌کنند.

طنطین که مزیت متمایز انعطاف‌پذیری را در مقایسه با مؤسسات مالی مدرن ارائه می‌دهد، در آفریقا در سطح قبیله، خانواده، یا در میان همسایگان و دوستان تمرین می‌شود.

بنابراین، این سیستم برای زنان و مردان آفریقایی به‌طور استثنایی شناخته‌شده است، حتی اگر عادت و شدت تمرین آن از کشوری به کشور دیگر متفاوت باشد و گاهی نام‌های محلی خاصی را به خود اختصاص دهد.

مطمئناً، مبالغ جمع‌آوری‌شده در گروه‌هایی که به‌ندرت از ده نفر تجاوز می‌کنند، گاهی می‌توانند ناچیز باشند. با این حال، همان‌طور که در بالا ذکر شد، این موضوع به هیچ وجه طنطین را به یک ترفند صرفاً آفریقایی که برای پنهان کردن فقر طراحی شده است تبدیل نمی‌کند، چنان‌که برخی انتشارات آنلاین تمایل دارند به آن اشاره کنند.

در واقع، ما باید در این مورد کاملاً صریح باشیم: طنطین… اصیل و نجیب است. شرکت در طنطین به هیچ وجه مایه شرمساری نیست. مبالغ جمع‌آوری‌شده می‌توانند قابل توجه باشند. علاوه بر این، طنطین نه انحصار زنان آفریقایی است و نه منحصراً برای مردان در میان خودشان رزرو شده است؛ گروه‌های شرکت‌کننده می‌توانند به راحتی مختلط باشند. برخی نویسندگان سال ۱۹۵۲ را به عنوان سالی ذکر می‌کنند که سوابق مکتوب برای اولین بار به طنطین‌ها در آفریقا اشاره کردند، اگرچه جامعه‌شناسان ریشه تمرین آن را در برخی مناطق آفریقا به اواسط قرن نوزدهم ردیابی می‌کنند.

برخلاف اروپا و آمریکای شمالی که آزمایش‌های طنطین به عنوان اجزایی از سیاست اقتصادی و مالی در سطح دولتی خدمت می‌کردند، طنطین در آفریقا در بخش غیررسمی باقی می‌ماند.

با این حال، این امر آن را به سازمانی فاقد قانون یا مدیریت‌شده بدون دقت تبدیل نمی‌کند. اصلاً این‌طور نیست.

به دلیل ماهیت غیررسمی آن، ارزیابی کل مبالغ در حال گردش از طریق آن دشوار باقی می‌ماند و بیان دقیق مبالغ کلی درگیر در معاملات طنطین را تا به امروز غیرممکن می‌سازد. با این حال، غیرقابل انکار است که طنطین‌ها سودمندی اجتماعی عظیمی را در آفریقا و فراتر از آن ارائه می‌دهند.

با صحبت دقیق درباره طنطین و ارزش اجتماعی غیرقابل انکار آن، طنطین برای به دست آوردن خانه—که از مفهوم طنطین برای خرید زمین سرچشمه می‌گیرد—راه‌حلی حیاتی برای مسئله خاردار تقاضای انبوه برای مسکن مناسب در سراسر آفریقا ارائه می‌دهد.

این طنطین‌ها به تنهایی افراد با درآمد متوسط—چه کارمند دولت و چه غیر از آن—را که از معاملات مسکن استاندارد محروم هستند قادر می‌سازند تا روزی صاحب‌خانه شوند.

صفحه ۳۹
تأمین مالی جمعی (Crowdfunding)

در مورد تأمین مالی جمعی (Crowdfunding)، که اصطلاحی انگلیسی است، در زبان فرانسوی به آن «financement communautaire» (تأمین مالی جوامع)، «financement participatif» (تأمین مالی مشارکتی)، «financement collaboratif» (تأمین مالی همکارانه)، یا «sociofinancement» (تأمین مالی اجتماعی) نیز گفته می‌شود. این واژه از ترکیب «crowd» (جمعیت) و «funding» (تأمین مالی) توسط مایکل جی. سالیوان، نویسنده آمریکایی داستان‌های فانتزی و علمی-تخیلی متولد ۱۹۶۱، ابداع شد. او برای اولین بار در ۱۲ اوت ۲۰۰۶ با راه‌اندازی پروژه fundavlog خود از آن استفاده کرد.

این منبع توسط وب‌سایت Word Spy (url?id=254) که اصطلاحات جدید واردشده به کاربرد عمومی را نمایه‌گذاری می‌کند، پشتیبانی می‌شود. پال مک‌فدریز، نویسنده کانادایی پرفروش و پرکار، این وب‌سایت را ایجاد کرده است.

برای بسیاری از ناظران و تحلیلگران، تأمین مالی جمعی امروز بدون شک یک «پدیده» واقعی اجتماعی، مالی و اقتصادی است. اولاً، با توجه به حجم خالص افرادی که در هر کارزار و عملیاتی بسیج می‌کند، تأثیر غیرقابل انکاری دارد.

دوم، این امر ناشی از طیف وسیعی از بخش‌هایی است که تأمین مالی جمعی در آن‌ها مستقر شده و همچنان به کار گرفته می‌شود، و همچنین کثرت مشکلاتی که نیازمند حل‌وفصل هستند و تأمین مالی جمعی به عنوان منبعی گران‌بها برای آن‌ها خدمت می‌کند.

در نهایت، این امر توسط مبالغ خیره‌کننده و رو به رشدی که با موفقیت بسیج می‌کند هدایت می‌شود—کاملاً خارج از کانال‌های بانکی سنتی و تأمین مالی مرسوم.